‘వినాయకుడు ఇప్పటికే కళ్లు తెరిచాడు’… పరమాచార్య దివ్యదృష్టికి సాక్ష్యంగా నిలిచిన అద్భుత ఘటన!

—సూర్య ప్రకాష్ జోశ్యుల

మహానుభావుల గురించి ఒక మాట తరచూ వినిపిస్తుంది. “వారు మనం చూసేది చూడరు… మనం చూడలేనిదాన్ని చూస్తారు.

ఈ వాక్యాన్ని నిజం చేసే ఎన్నో సంఘటనలు కంచి కామకోటి పీఠాధిపతి, జగద్గురు శ్రీ చంద్రశేఖరేంద్ర సరస్వతి మహాస్వామి వారి జీవితంలో చోటు చేసుకున్నాయి. భక్తులు ప్రేమగా “నడిచే దేవుడు” అని పిలిచిన ఆ మహనీయుడి దివ్యదృష్టికి నిదర్శనంగా నిలిచిన ఒక అద్భుత ఘట్టం ఇది.

పాదయాత్రలో ఓ చిన్న గ్రామం… కానీ పెద్ద లీల

అది చాలా ఏళ్ల క్రితం నాటి మాట. కంచి పరమాచార్య చంద్రశేఖరేంద్ర సరస్వతి స్వామి వారు దక్షిణ తమిళనాడు ప్రాంతంలో పాదయాత్ర చేస్తున్నారు. తంజావూరు, తిరుచిరాపల్లి, శ్రీరంగం మీదుగా ఆయన ప్రయాణం సాగుతోంది. మహాస్వామి వారు తమ గ్రామాల మీదుగా వెళ్తున్నారనే విషయం తెలిసి, దారిపొడవునా జనం పిల్లాపాపలతో తరలివచ్చి ఆయనను దర్శించుకుంటున్నారు. స్వామి వారు కూడా అందరినీ చిరునవ్వుతో ఆశీర్వదిస్తూ, ప్రసాదాలు ఇస్తూ ముందుకు సాగుతున్నారు.

అలా నడుస్తూ స్వామి వారు మధురై పుణ్యక్షేత్రానికి చేరుకోవడానికి మరికొద్ది దూరంలో ఉండగా, ఒక చిన్న గ్రామం వచ్చింది. ఆ ఊరి ప్రజలంతా భక్తిశ్రద్ధలతో పూర్ణకుంభం పట్టుకుని స్వామి వారికి స్వాగతం పలికారు. వారి నిష్కల్మషమైన భక్తికి సంతోషించిన పరమాచార్య, రోడ్డు పక్కన ఉన్న ఒక పెద్ద మర్రి చెట్టు వేర్ల పైన ఆశీనులయ్యారు.

గ్రామస్తులంతా స్వామి వారికి సాష్టాంగ నమస్కారాలు చేశారు. అప్పుడు ఆ ఊరి పంచాయితీ పెద్ద వినయంగా చేతులు కట్టుకుని, “పెరియవ! మేమంతా చాలా పేదవారము. దైవభక్తితో మా ఊరి ప్రజలమంతా కలిసి ఇక్కడికి దగ్గరలోనే ఒక వినాయకుడి ఆలయాన్ని నిర్మించుకున్నాము. మాపై దయఉంచి మీరు ఆ దేవాలయానికి విచ్చేసి, మమ్మల్ని అనుగ్రహించాలి” అని ప్రార్థించాడు.

స్వామి వారు ఎంతో ఉత్సాహంగా లేచి, “ఎక్కడుంది ఆ ఆలయం? పదండి చూద్దాం” అన్నారు.

మంగళ వాయిద్యాల నడుమ స్వామి వారు ఆ నూతన ఆలయంలోకి ప్రవేశించారు. గర్భగుడిలో ఆరడుగుల వినాయక విగ్రహం ఎంతో దేదీప్యమానంగా, నిండుగా కొలువై ఉంది. మహాస్వామి వారు కన్నార్పకుండా కొద్దిసేపు ఆ విగ్రహం వైపే తదేకంగా చూశారు. ఆ తర్వాత పంచాయితీ పెద్ద వైపు తిరిగి, “ఆలయ నిర్మాణం అంతా పూర్తయింది కదా.. మరి కుంభాభిషేకం ఎందుకు జరగలేదు?” అని అడిగారు.

అందుకు ఆ ఊరి పెద్ద తల వంచుకుని, “స్వామి! అంతా సిద్ధమైంది. కానీ, వచ్చే నెలలో మహాత్మా గాంధీ గారు ఈ మార్గంలో వస్తున్నారు. ఆయన చేతుల మీదుగా లేదా ఆయన సమక్షంలో కుంభాభిషేకం జరిపించాలని మధురైలోని కొంతమంది పెద్దలు నిర్ణయించారు. అందుకోసమే వేచి చూస్తున్నాం” అని బదులిచ్చాడు.

ఆ మాట వినగానే పరమాచార్య తనలో తానే మృదువుగా నవ్వుకున్నారు. మళ్లీ రెండు నిమిషాల పాటు ఆ వినాయకుడి విగ్రహాన్ని తేరిపార చూసి, “నాకు తెలిసి ఆ అవసరం లేదు. ఇప్పటికే వినాయకుడు బాగా కళ్ళు తెరిచి చూస్తున్నాడు. ఇక కుంభాభిషేకాన్ని ఆలస్యం చేయకండి, మంచి ముహూర్తం చూసుకుని వెంటనే కానివ్వండి” అని సెలవిచ్చారు.

స్వామి వారి మాటలకు అక్కడ ఉన్నవారంతా ఆశ్చర్యపోయారు. “లేదు స్వామి! విగ్రహానికి ఇంకా నేత్రోన్మీలనం (కళ్ళు తెరిచే ఘట్టం) జరగలేదు. మీ ఆజ్ఞ మాకేమీ అర్థం కావడం లేదు” అని అయోమయంగా అన్నారు.

పరమాచార్య ప్రశాంతంగా నవ్వి, “ఇది నా కోసం చెప్పడం లేదు. వినాయకుడు కళ్ళు తెరిచి స్పష్టంగా చూస్తున్నాడు. గాంధీ గారు వచ్చినప్పుడు ఆయన కూడా స్వామి వారిని చక్కగా దర్శించుకుంటారు. మీరు త్వరగా ఏర్పాట్లు చేసుకోండి” అని చెప్పి, అక్కడి నుండి తమ పరివారంతో సహా ముందుకు సాగిపోయారు.

స్వామి వారు వెళ్ళిపోయాక, ఊరి పెద్దలకు ఏం చేయాలో పాలుపోలేదు. వెంటనే విగ్రహాన్ని చెక్కిన వృద్ధ శిల్పిని (స్థపతిని) పిలిపించారు. శిల్పి వచ్చి విగ్రహాన్ని చూసి, “మహాస్వామి వారు అంతటి వారు చెప్పారు కానీ, నేనైతే ఇంకా ఈ విగ్రహానికి కళ్ళు చెక్కలేదు. నేత్రోన్మీలనం చేయకుండా కళ్ళు ఎలా తెరుచుకుంటాయి?” అని ఖచ్చితంగా చెప్పాడు. దాంతో ఊరి పెద్దలంతా ఏం చేయాలో తోచక నిశ్శబ్దంగా ఉండిపోయారు.

అదే సమయంలో, పంచాయితీ జరుగుతున్న చోటికి ఒక పన్నెండేళ్ల బాలుడు పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చాడు. భయపడుతూనే చేతులు కట్టుకుని, “అయ్యా! ఆ వినాయకుడి విగ్రహం గురించి నాకు ఒక రహస్యం తెలుసు. చెప్పమంటారా?” అన్నాడు.

ఊరి పెద్ద ఆసక్తిగా, “ఏమిటో చెప్పు బాబు” అన్నాడు.

“అయ్యా.. ఆ స్వామి వారు చెప్పింది నిజం. వినాయకుడి కళ్ళు తెరుచుకున్నాయి. ఈ విగ్రహాన్ని చెక్కిన తాతగారి మనవడు, నేను స్నేహితులం. పది రోజుల క్రితం మధ్యాహ్నం పూట మేమంతా ఆడుకుంటుండగా, వాడు తాతగారి ఉలి, సుత్తి తీసుకుని గుడిలోకి వెళ్లాడు. ‘మా తాతయ్య ఇలాగే విగ్రహాల కళ్ళు తెరుస్తాడు, నేను కూడా తీస్తాను’ అంటూ వినాయకుడి కళ్ళపై ఉలి పెట్టి కొట్టాడు. మేము కూడా చుట్టూ చేరి ‘ఓ వినాయకా కళ్ళు తెరువు’ అంటూ పాటలు పాడాం. వాడు చెక్కడం పూర్తి కాగానే కళ్ళు తెరుచుకున్నాయి. తాతయ్య తిడతాడనే భయంతో ఈ విషయం ఎవరికీ చెప్పలేదు. మమ్మల్ని క్షమించండి” అని నిజం ఒప్పుకున్నాడు.

ఆ మాట వినగానే అందరి నోళ్లు వెళ్లబెట్టాయి. వృద్ధ శిల్పి వెంటనే తన మనవడిని పిలిపించి అడగ్గా, వాడు కూడా నిజమేనని తలాడించాడు. వెంటనే ఊరి పెద్దలు, శిల్పి పరిగెత్తుకుంటూ ఆలయంలోకి వెళ్లి, దుర్భిణీ (magnifying glass) సహాయంతో వినాయకుడి కళ్ళను నిశితంగా పరిశీలించారు. ఆశ్చర్యం! శాస్త్రోక్తంగా పెద్దలు చేయాల్సిన నేత్రోన్మీలనం, ఆ చిన్న పిల్లవాడి చేతుల మీదుగా ఎంతో అద్భుతంగా జరిగిపోయింది.

ఆ గర్భగుడిలో కూర్చున్న వినాయకుడు నిజంగానే కళ్ళు తెరిచి చూస్తున్నట్లు వారికి అనిపించింది. తాము కళ్ళతో చూడలేని సత్యాన్ని, పరమాచార్య స్వామి వారు కేవలం తన దివ్యదృష్టితో ఎలా గ్రహించారో తలుచుకుని ఊరి ప్రజల కళ్ళల్లో నీళ్లు తిరిగాయి.

“ఆ నడిచే దేవుడికి అంతా తెలుసు.. మనం నమ్మక తప్పు చేశాం” అనుకుంటూ ఊరంతా పరమాచార్య వెళ్ళిన వైపుకు పరుగులు తీశారు.

పక్క గ్రామం సరిహద్దులో ఒక పెద్ద మర్రి చెట్టు కింద విశ్రాంతి తీసుకుంటున్న మహాస్వామి వారి పాదాలపై ఊరి పెద్దలు, శిల్పి పడిపోయి ఏడవడం మొదలుపెట్టారు.

ఆ పరబ్రహ్మ స్వరూపుడు వారి వంక చూసి మందహాసం చేస్తూ, “ఏమిటి.. విచారణ చేసి నిర్ధారించుకున్నారా? వినాయకుడు కళ్ళు తెరిచాడని నమ్మకం కుదిరిందా? ఇక ఆలస్యం చేయకుండా వెళ్లి త్వరగా కుంభాభిషేకం జరిపించండి. ఆ వినాయకుడి దయ వల్ల మీ ప్రాంతమంతా సుభిక్షంగా ఉంటుంది” అని చెయ్యెత్తి ఆశీర్వదించారు.

మహాస్వామి వారి దివ్య లీలకు మనసారా నమస్కరిస్తూ ఆ గ్రామ ప్రజలు ఆనంద బాష్పాలతో వెనుతిరిగారు.

ఈ కథ చెప్పే గొప్ప సందేశం

“యస్య దేవే పరా భక్తిః యథా దేవే తథా గురౌ ।
తస్యైతే కథితాః హ్యర్థాః ప్రకాశంతే మహాత్మనః ॥”

దేవుడిపై ఎంత భక్తి ఉంటుందో, గురువుపై కూడా అంతే భక్తి ఉన్నవారికి జీవితంలోని లోతైన సత్యాలు స్వయంగా వెలుగులోకి వస్తాయని ఈ శ్లోకం చెబుతోంది.

ఈ సంఘటనను ఎవరెవరు ఎలా విశ్వసిస్తారన్నది వారి వ్యక్తిగత విశ్వాసం. కానీ ఈ కథలో మనసును తాకేది ఒక్కటే—ఒక మహానుభావుడి ప్రశాంతమైన అంతర్దృష్టి, అమాయక పిల్లవాడి నిజాయితీ, గ్రామస్థుల విశ్వాసం.

అందుకే కంచి పరమాచార్యను లక్షలాది మంది భక్తులు ఇప్పటికీ ప్రేమతో “నడిచే దేవుడు” అని స్మరిస్తుంటారు.