కుక్క కాదు.. కోడి! యజమాని మరణించినా ఎనిమిదేళ్లుగా ఆసుపత్రి వద్దే!

—సూర్య ప్రకాష్ జోశ్యుల

మనిషి వెళ్లిపోయాడు.. అతనితో వచ్చిన చిన్న ప్రాణి మాత్రం అక్కడే ఉండిపోయింది. కాలం గడిచింది. రోజులు నెలలయ్యాయి. నెలలు ఏళ్లయ్యాయి. కానీ బొలీవియాలోని ఆ ఆసుపత్రి ఆవరణను మాత్రం ఓ కోడి వదిలిపెట్టడం లేదు. దాని ఎదురుచూపుల వెనుక ఉన్న కథ ఇప్పుడు ఎంతోమందిని కదిలిస్తోంది.

కొన్ని వీడ్కోళ్లు మాటల్లో ఉండవు. కొన్ని జ్ఞాపకాలకు ఫొటోలు ఉండవు. మరికొన్ని అనుబంధాలకు మనుషులు పెట్టిన పేర్లు కూడా ఉండవు. కానీ అవి మనసును తాకినప్పుడు మాత్రం వాటి లోతు అర్థమవుతుంది. బొలీవియాలోని మార్టిన్ అనే కోడి కథ కూడా అలాంటిదే.

శాంటా క్రూజ్ నగరంలోని ఓ క్యాన్సర్ ఆసుపత్రి బయట మార్టిన్ కనిపిస్తుంది. చెట్లపై వాలుతూ, ఆసుపత్రి ప్రవేశద్వారం దగ్గర తిరుగుతూ తన రోజులను గడుపుతోంది. దాన్ని చూసేవారికి అదొక సాధారణ కోడిలాగే కనిపించవచ్చు. కానీ దాని వెనుక ఉన్న కథ తెలిస్తే మాత్రం ఆ చూపు మారిపోతుంది.

ఎందుకంటే మార్టిన్ ఆ ఆసుపత్రికి యాదృచ్ఛికంగా వచ్చిన పక్షి కాదు. ఎనిమిదేళ్ల క్రితం క్యాన్సర్ చికిత్స కోసం అక్కడికి వచ్చిన ఓ వ్యక్తితో పాటు వచ్చింది. అప్పటికి అది చిన్న కోడిపిల్ల. ఆ వ్యక్తి చికిత్స కోసం ఆసుపత్రిలో చేరినప్పుడు అతనితో పాటు ఈ చిన్న ప్రాణి కూడా అక్కడికి చేరుకుంది. ఆ తర్వాత ఏం జరిగిందో మనకు తెలియదు. కానీ ఆ వ్యక్తి తిరిగి తన ఇంటికి వెళ్లలేదు. క్యాన్సర్‌తో పోరాడుతూ కన్నుమూశాడు.

అతని జీవితం అక్కడితో ముగిసిపోయింది. కానీ మార్టిన్ కథ మాత్రం అక్కడితో ఆగలేదు. అతను వెళ్లిపోయాడు.. కానీ ఆ ప్రదేశాన్ని మాత్రం వదల్లేదు!

ఒక్కసారి ఆలోచించండి. మనతో కలిసి వచ్చిన వ్యక్తి అకస్మాత్తుగా మన జీవితంలో లేకుండా పోతే.. ఆ విషయాన్ని మనం ఎలా అర్థం చేసుకుంటాం? మరి మనుషుల భాష తెలియని ఓ చిన్న ప్రాణి ఆ గైర్హాజరీని ఎలా అనుభవిస్తుంది?

మార్టిన్ తన యజమాని మరణాన్ని మనిషిలా అర్థం చేసుకుందా? అతను ఇక తిరిగి రాడనే నిజాన్ని గ్రహించగలిగిందా? లేక తనకు తెలిసిన ప్రపంచంలో చివరిగా మిగిలిన ఆ ప్రదేశాన్నే తన నివాసంగా చేసుకుందా?

ఈ ప్రశ్నలకు సమాధానాలు మన దగ్గర లేవు. మార్టిన్ మనసులో ఏముందో కూడా మనకు తెలియదు. కానీ ఒక విషయం మాత్రం స్పష్టం. ఆ వ్యక్తి జీవితం ముగిసిన తర్వాత కూడా మార్టిన్ ఆ ఆసుపత్రి పరిసరాల్లోనే ఉంటోంది. కాలం గడుస్తున్నా ఆ ప్రదేశాన్ని విడిచిపెట్టలేదు.

మనుషుల ప్రపంచంలో మరణం అంటే ఒక ముగింపు. అంత్యక్రియలు, కన్నీళ్లు, ఓదార్పులు, ఆ తర్వాత క్రమంగా జీవితంలోకి తిరిగి వెళ్లిపోవడం. కానీ మూగజీవుల ప్రపంచంలో వియోగం ఎలా ఉంటుందో మనకు పూర్తిగా తెలియదు. వాటి ప్రవర్తనకు మన భావాలను యథాతథంగా ఆపాదించలేం. అయినా వాటి ప్రవర్తనలో కనిపించే అనుబంధం మనల్ని ఆగి ఆలోచించేలా చేస్తుంది.

మార్టిన్ కథలో మనల్ని వెంటాడే ప్రశ్న కూడా అదే. తిరిగి రాని వ్యక్తి కోసం ఎదురుచూడటం అంటే ఏమిటి? ఆ ఎదురుచూపులకు ముగింపు లేకపోతే, ఆ ప్రదేశమే ఒక జ్ఞాపకంగా మారిపోతుందా?
మార్టిన్‌కు ఇప్పుడు ఆహారం పెట్టేవాళ్లు ఉన్నారు.. కానీ దాని గతాన్ని ఎవరూ మార్చలేరు!

మార్టిన్ ఆకలితో ఉండకుండా ఆసుపత్రి సిబ్బంది, సమీపంలోని వ్యాపారులు ఆహారం అందిస్తున్నారు. ఆహారం ఇచ్చే వ్యక్తుల దగ్గరకు అది వెళ్తుంది. అక్కడికి వచ్చే రోగులకు, వారి కుటుంబ సభ్యులకు, వైద్య సిబ్బందికి అది ఇప్పుడు సుపరిచితమైన జీవి.

ఒకప్పుడు ఓ రోగితో కలిసి ఆసుపత్రికి వచ్చిన చిన్న కోడిపిల్ల.. ఇప్పుడు అదే ఆసుపత్రి ప్రాంగణంలో అందరికీ తెలిసిన పక్షిగా మారింది.

జపాన్‌లో హచికో.. ఇప్పుడు బొలీవియాలో మార్టిన్!

మార్టిన్ కథ విన్నవారికి జపాన్‌కు చెందిన హచికో గుర్తుకు వస్తుంది. తన యజమాని మరణించిన తర్వాత కూడా టోక్యోలోని రైల్వే స్టేషన్‌కు ప్రతిరోజూ వెళ్లిన కుక్క హచికో. దాదాపు తొమ్మిదేళ్లపాటు అక్కడికి వెళ్లి తన యజమాని కోసం ఎదురుచూసిన ఆ కుక్క కథ ప్రపంచవ్యాప్తంగా ప్రసిద్ధి చెందింది.

ఇప్పుడు మార్టిన్‌ను కూడా స్థానికులు ‘బొలీవియన్ హచికో’ అని పిలుస్తున్నారు.

రెండు కథల్లోనూ ఒక పోలిక ఉంది. ఒకప్పుడు తమ జీవితాల్లో భాగమైన మనిషి తిరిగి రాని తర్వాత కూడా, ఆ మనిషితో ముడిపడిన ప్రదేశంలో ఆ జంతువు కొనసాగడం.

అయితే హచికో కథలా మార్టిన్ కూడా ఉద్దేశపూర్వకంగా తన యజమాని కోసం ఎదురుచూస్తోందని నిర్ధారించలేం. జంతువుల ప్రవర్తన వెనుక ఉండే కారణాలు సంక్లిష్టమైనవి. అయినప్పటికీ, ఈ రెండు కథలూ మనుషులు, జంతువుల మధ్య ఏర్పడే అనుబంధం గురించి ఆలోచింపజేస్తాయి.

మనిషి ప్రేమను మాటల్లో చెబుతాడు. తన బాధను కన్నీళ్లలో చూపిస్తాడు. తన జ్ఞాపకాలను ఫొటోల్లో దాచుకుంటాడు. జంతువులు మాత్రం తమ అనుబంధాలను మరో విధంగా వ్యక్తం చేయవచ్చు. వాటి ప్రవర్తనకు మనం పెట్టే అర్థం పూర్తిగా సరైందని చెప్పలేకపోయినా, ఆ ప్రవర్తన మనలో కలిగించే భావోద్వేగాన్ని మాత్రం తక్కువ చేయలేం.