ప్రపంచంలో ఎక్కడికి వెళ్లినా భారతీయుడికి “మనవాళ్లు” ఎలా దొరుకుతారు? వేల ఏళ్ల క్రితమే భారత్ చెప్పిన రహస్యం ఇదే!
- Published By: techteam
- July 1, 2026 / 10:41 AM IST
సూర్య ప్రకాష్ జోశ్యుల…
“వెళ్లొస్తానమ్మా…”అంటూ ఎయిర్పోర్టులో చివరిసారి అమ్మ చేతిని వదిలాడు. అమ్మ కళ్లలో నీళ్లు. ముఖంపై బలవంతపు నవ్వు. నాన్న మాత్రం భుజం తట్టి, “ధైర్యంగా ఉండు… బాగా పని చేసుకో” అన్నాడు. చెల్లెలు ఏడ్చింది.స్నేహితులు “టచ్లో ఉండు రా…” అన్నారు. కొన్ని నిమిషాల్లో విమానం మేఘాల్లో కలిసిపోయింది. కానీ ఆ అమ్మ చూపు మాత్రం ఇంకా ఆకాశాన్నే వెతుకుతోంది. ఈ దృశ్యం కొత్తది కాదు. ఆంధ్రప్రదేశ్లోని ఒక చిన్న గ్రామం నుంచి అయినా… తెలంగాణలోని ఒక చిన్న పట్టణం నుంచి అయినా… ప్రతి రోజు వేలాది కుటుంబాల్లో ఇదే కథ. కొన్ని గంటల తర్వాత… అతను మరో దేశంలో దిగాడు. కొత్త భాష. కొత్త మనుషులు. కొత్త జీవితం. కానీ… కొన్ని నెలల్లోనే అక్కడ కూడా అతనికి “మనవాళ్లు” దొరికారు. లండన్లో బోనాలు. డల్లాస్లో సంక్రాంతి. మెల్బోర్న్లో బతుకమ్మ. దుబాయ్లో ఉగాది. ఇది పండుగ కాదు.
ఇది జ్ఞాపకం. ఇది ఆచారం కాదు. ఇది అనుబంధం. ఇది ఒక విషయం చెబుతోంది.
ఇవి కూడా చదవండి
ఊరు మారొచ్చు… ఊపిరి కాదు
దేశం మారొచ్చు… దేశపు ముద్ర కాదు. చిరునామా మారొచ్చు… మూలాలు కాదు. ఎక్కడికి వెళ్లినా… భారతీయుడు ముందుగా ఇల్లు కట్టడు. ఒక కుటుంబాన్ని కట్టుకుంటాడు. అందుకే ప్రపంచంలో కోట్లాది భారతీయులు విదేశాల్లో జీవిస్తున్నా… ఎప్పుడూ ఒంటరిగా కనిపించరు. ఇదే భారతదేశం వేల ఏళ్ల క్రితమే ప్రపంచానికి చెప్పిన ఒక గొప్ప ఆలోచన. “వసుధైవ కుటుంబకం.” అంటే… “ఈ ప్రపంచమంతా ఒకే కుటుంబం.”
ప్రపంచం పాస్పోర్ట్ ఇచ్చింది… భారత్ పరిచయం ఇచ్చింది!
ఈ రోజు ప్రపంచం మనిషిని దేశాలతో గుర్తిస్తోంది. పాస్పోర్ట్ ఏది? వీసా ఏది? పౌరసత్వం ఏది? కానీ భారతదేశం మాత్రం ఒక ప్రశ్న అడుగుతుంది. “మనిషికి ముందు దేశమా…? లేక మనిషేనా?” అందుకే ఇక్కడ “అతిథి దేవోభవ” పుట్టింది. అందుకే అపరిచితుడిని కూడా “అన్నా” అని పిలిచే సంస్కృతి ఏర్పడింది. అందుకే విదేశాలకు వెళ్లిన భారతీయుడు… అక్కడ కూడా మనుషులను కుటుంబంగా చూసే ప్రయత్నం చేస్తాడు.
గోదావరి నుంచి గూగుల్ వరకు… మనిషిని తీసుకెళ్లింది ఉద్యోగం కాదు, సంస్కృతి
గోదావరి నుంచి గల్ఫ్ వరకు… గుంటూరు నుంచి గూగుల్ వరకు… కరీంనగర్ నుంచి కెనడా వరకు… విశాఖ నుంచి వాషింగ్టన్ వరకు… తెలుగు అడుగు పడని నేల కనిపించడం కష్టమే. ప్రపంచంలో ప్రతి టైమ్ జోన్లో ఒక తెలుగు వాడు…ఓ భారతీయుడు… కానీ అతని రోజు మాత్రం భారత్తోనే మొదలవుతుంది! లండన్లో డాక్టర్. దుబాయ్లో ఇంజనీర్. కెనడాలో ట్రక్ డ్రైవర్. ఆస్ట్రేలియాలో విద్యార్థి. అమెరికాలో శాస్త్రవేత్త.
వాళ్ల పని వేరు. దేశం వేరు. సమయాలు వేరు. కానీ… ఉదయం లేచాక ఒకసారి ఇంటికి ఫోన్ చేయడం మాత్రం అందరికీ ఒకటే.
“అమ్మా… తిన్నావా?”
ఈ ఒక్క ప్రశ్నే భారతీయుడి అసలు పరిచయం. ప్రపంచం Globalisation గురించి మాట్లాడేలోపే… భారత్ ఒక మాట చెప్పింది. మనిషి ముందు… దేశం తర్వాత. బంధం ముందు… బోర్డర్ తర్వాత. అందుకే G20 వేదికపై భారత్ మూడు మాటలు మాత్రమే చెప్పింది.
One Earth. One Family. One Future.
అవి కొత్త నినాదాలు కావు. మన ఇళ్లలో శతాబ్దాలుగా జీవిస్తున్న విలువలకు ప్రపంచ భాషలో చెప్పిన అనువాదం మాత్రమే. చివరగా… చెట్టు కొమ్మలు ఎంత దూరం విస్తరించినా… వేరు ఒక్కటే. భారతీయుడు ఎంత దూరం వెళ్లినా… మూలం ఒక్కటే. అందుకే… విదేశాలకు వెళ్లిన భారతీయుడు ఉద్యోగం మాత్రమే తీసుకెళ్లడు. ఒక సంస్కృతిని తీసుకెళ్తాడు. ఒక కుటుంబ భావనను తీసుకెళ్తాడు. ఒక దేశం హృదయాన్ని తీసుకెళ్తాడు. ఎందుకంటే… ప్రపంచం సరిహద్దులను గుర్తుపెట్టుకుంటుంది. భారత్ మాత్రం మనుషులను గుర్తుపెట్టుకుంటుంది.
ఇవి కూడా చదవండి
